‘Een kerk van liefde, muziek en revolutie’

 Wat is uw mooiste of sterkste herinnering aan de Eusebiuskerk, vroegen de redactie van De Gelderlander aan haar  lezers. Uit de reacties blijkt dat de rol van de kerk in het leven van mensen veelzijdig is.

Liefdesverklaringen, huwelijken, schoolexa­mens, kerkdiensten, kerstvieringen, leven­de standbeelden, koorzang, orgelspel, expo­sities, herdenkingen: wat je ook van de fy­sieke staat van de Eusebiuskerk kunt zeg­gen, dat het bouwwerk een spirituele, recreatieve, educatieve, informatieve of maatschappelijk anders­zins betekenisvolle rol heeft gespeeld in het bestaan van generaties is evident. De kerk is niet alleen het symbool van de wederopbouw, maar ook een ijkpunt in het leven van Arnhemmers. Daar kun je de anna­len op naslaan en je kunt het afleiden uit wat de men­sen er zelf over vertellen.

Neem Gieneke Becht-Dost. Haar wortels zijn met de Eusebiuskerk vergroeid. De grootvader van haar man, dominee N.A. Becht, preekte er. Haar moeder deed op 15 maart 1934 belijdenis bij hem. Haar vader – H.

Dost – bespeelde, bij afwezigheid van organist Simon C. Jansen, het orgel en hij begeleidde ook het koor waarvan haar moeder lid was. Oktober 1939 werd Gie­neke Becht in de Eusebiuskerk gedoopt en op 31 mei 1968 is ze er getrouwd, met de zoon van dominee Becht als voorganger en haar eigen vader als organist.

En 35 jaar nadien, op 4 oktober 2003, zag ze in diezelf­de kerk haar zoon Arjen trouwen met zijn geliefde Willemien. Wie kan daar nog overheen, qua Euse­bius- moment?

Kim Corbeek-Folman komt in de buurt. Ze woonde in Arnhem toen zij in 2003 haar in Doesburg woon­achtige man Paul leerde kennen. „Ik ben naar Does­burg verhuisd, maar ik kreeg al gauw heimwee naar Arnhem.” Om die stad beter te bekijken, wilde Paul op de ochtend van zaterdag 6 november 2004 even de toren van de Eusebiuskerk in. „Boven in de toren was ik druk aan het aanwijzen en praten”, zegt Kim.

„Toen we nog een trapje hoger de toren in gingen en wij daar met z’n tweetjes waren, ging Paul op zijn knieën en vroeg mij ten huwelijk. Een Arnhems meis­je vraag je in de Arnhemse toren.” Iedere keer als ze de toren zien, hebben ze het nog over dat moment, op 4 november 2005 bezegeld in de vorm van een hu­welijk dat een maand later onderdak vond op de Paas­berg. „En we zien de toren héél erg vaak”, aldus Kim.

Voor Gaby van Spierenburg-Kersten herinnert de kerk aan de tijd dat ze er haar schoolexamen deed.

„Ik heb van 1991 tot en met 1995 aan de HEAO Arn­hem gestudeerd. In die tijd werden vaak examens af­genomen in de kerk”, zegt de salescoördinator van ho­tel Haarhuis. „ De hele kerk stond vol met tafels en stoelen en het was er muisstil. Het was een mooie en inspirerende locatie. Als je even het antwoord niet wist, kon je even afleiding zoeken door rond te kijken in de kerk of een schietgebedje doen en dan hopen maar dat het antwoord je te binnen schoot.”

Adam Versteeg gaat enkele decennia verder terug, naar kerstnacht 1963. Als lid van arbeidersmuziekvere­niging Crescendo blies hij de tuba tijdens de kerst­nachtdienst in de Eusebiuskerk. Hij had het koud in zijn uniform – er was nog geen verwarming – en hij wist dat hij ook nog door de sneeuw naar de Geiten­kamp, naar huis, moest lopen omdat de bus niet reed. Het meest is de avond hem echter bijgebleven omdat aan de dienst van de Hervormde Gemeente Arnhem voor het eerst werd meegewerkt door ‘zijn’ Crescendo en de gemengde arbeiderszangvereniging De Vrije Stem. „ Arbeidersverenigingen – rooien – die in de kerk muziek maken: nu kijkt men er niet van op, maar in die tijd was het een doorbraak”, zegt Ver­steeg. Hij doelt op de verzuiling waarvan toen sprake was en die inhield dat katholieken, hervormden en socialisten er hun eigen leefwereld op nahielden.

Volgens de 76-jarige Arnhemmer was Jan H. de Groot, verslaggever van Het Vrije Volk en lid van het kerkbestuur, de animator van de omwenteling, met dirigent Jan van Beekum van de Vrije Stem en Cres­cendo. Versteeg: „Veel leden waren nog nooit in de kerk geweest en ook van de andere kant bestond veel argwaan. Dat nadien nog vele malen een beroep op de vereniging werd gedaan, toont aan dat een vrucht­bare samenwerking was gecreëerd.”

In het ontzuilde heden kan bijna alles in de kerk. Te­genwoordig kun je je er zelfs als levend standbeeld uitdossen. Daar bewaart Paul Arends uit Arnhem een mooie herinnering aan. „TijdensWorld Statues van vorig jaar maakte het trio Sjiek de Plastiek, met mijn dochter Faye, zich er op voor Kids Statues 2010. Die prachtige grote kleedkamer met die imposante gewel­ven en pilaren gaf de drie meiden vleugels. Een paar uur later werden ze uitgeroepen tot Nederlands kam­pioen Kids Statues 2010. De kerk kan niet meer stuk.” 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s